Kamer gezocht!

Ik heb weer een computer en een beetje tijd gevonden dus hier is het volgende deel van mn avonturen in de eerste 2 weken in Melbourne.

Uiteindelijk werd ik dus vanaf het vliegveld gedropt bij het hostel. The Greenhouse Backpacker ligt midden in het centrum van Melbourne op 1 minuut lopen van Flinder’s Street Station. Een goede uitvalsbasis om de stad te verkennen. Het hostel zelf was prima: gratis ontbijt, half uur gratis internet per dag, groot dakterras en schone douches en wc (heel belangrijk als je toch al niet zo schoon voelt omdat je met 5 anderen op een kamer slaapt en je je tas niet kan uitpakken). Op dinsdag was er een gratis barby (barbecue voor de leken), op donderdag uitgebreid ontbijt met vers fruit, eieren, spek, bonen (ja een echt Engels ontbijtje) en verschillende soorten muesli enz. En op zondag om 11 uur ’s ochtends pannenkoeken (en die waren echt zalig!). En, heel belangrijk, het personeel zei op alles ’no worries’, zelfs als je bij de receptie stond te panieken omdat je een nacht bij wilde boeken, maar ze je doodleuk vertelde dat ze de komende week volzaten. En geloof me, dat wil je dan echt niet horen. Afgezien van een vervelend kost-incidentje van een van mn ’roommates’ om half 4 ’s nachts en het niet uit kunnen pakken van je tas, was het hostel dus prima.

De eerste dag ben ik samen met Ditte op zoek gegaan naar een sim-kaart, krant (om een kamer te zoeken en de bibliotheek (om internet te gebruiken voor een kamer). Verder nog een klein beetje het centrum verkend. Dat de contacten die je legt altijd van pas komen bleek al de eerste avond. Ditte had in Melbourne een studiegenootje die ook net was aangekomen met haar vriend en die nodigde ons uit voor een barbeque die avond waar zij ook voor uitgenodigd waren (snap je het nog?). Daar aangekomen bleek het een BBQ te zijn van de Zweedse kerk. Hoewel ik eerst mijn twijfels had bij het woord kerk (geen van ons was religieus) heb ik een hele leuke avond gehad. Zweeds, Deens en Engels door elkaar en ik was de enige niet-Scandinavische, maar dat maakte het alleen maar leuker.

Wist u dat:
- Denen Zweeds wel begrijpen maar andersom niet?
- Zweeds best wel te begrijpen is als het op papier staat maar niet als je het hoort ?(er werden Zweedse liedjes gezongen, vandaar J)
- Zweden (nou ja, eentje) dol zijn op Nederlandse hagelslag, kaas en drop en dat ze daarom heel blij zijn met een Nederlandse winkel in suburb Richmond?
- Halve Zweden/Australiers ook heel goed kunnen BBQen en erg mooie kerken bouwen?
- En dat ze bovendien ook nog eens heel gastvrij zijn? (ze probeerden ons te helepen met het vinden van een kamer en zeiden dat we vooral nog eens langs moesten komen?)

De eerste 2 nachten heb ik toch nog wel last gehad van een jetlag hoewel het me verder allemaal erg meegevallen is. Ik probeerde in het Australische ritme te vallen maar werd vervolgens wel om 5 uur ’s nachts wakker en kon niet meer slapen.

De rest van de week heb ik de stad verkend (Queen Victoria Market, Royal Botanical Gardens) en kamers gezocht. Al op de eerste dag in Melbourne kreeg ik een email van de uni dat er elke avond om 6 uur een groep ISA’s (International Student Assistants) bij Flinder’s Station zou staan om ons mee uit eten te nemen en ons rond te leiden langs de pubs en bars. Ik heb dat een aantal avonden gedaan en het bleek dat er op woensdagavond avondmarkt is bij Queen Victoria Market. Mijn Lonely Planet raad toeristen die naar Melbourne komen aan om naar de markt te gaan maar vertelt niet dat er een avondmarkt is en dat deze echt geweldig is om naar toe te gaan, een aanrader dus. Deze keer speelde er een band van politieagenten en ze stonden op te treden in hun uniform, maar afgezien van de kleding waren ze fantastisch. Ze zongen covers en zweepten de hele markt op en er werd een hoop gedanst. De afsluiting was spectaculair toen ze een nummer van AC/DC met een doedelzakband speelden (volgens een van de toeschouwers hadden ze net het wereldkampioenschap gewonnen)! Verder waren er tientallen standjes met eten uit alle landen en ging de normale markt ook nog door.

De eerste week ben ik ook nog op een ‘campustour’ geweest. Het was echt extreem rustig, we hadden meer begeleiders dan studenten maar de rest van de campus was dan ook nog met vakantie. De rest van de dagen heb ik gesleten met het zoeken van een kamer. Hoewel ik eerst nog overtuigd was dat ik ergens tussen de campus en de stad wilde wonen (de reistijd is drie kwartier) bleek al snel de kamers rondom de campus een stuk goedkoper waren en bovendien voor veel minder afleiding zorgden. En ik besloot dat ik net zo goed in de weekenden naar de stad kon gaan. Ik ben toen met behulp van DUSA (Deakin University Student Association, de studentenvereniging dus) op zoek gegaan naar een kamer. En hoewel ze een uitgebreide database hebben, bleek het nog een hele klus om een niet te dure, maar schone kamer te vinden. Ik heb zeker 15 kamers in 4 dagen gezien varierend van smerig tot een huis met een erg vreemde huisbaas tot te schoon (ja dat kan ook als er 3 keer per week een schoonmaakster langskomt, je geen schoenen aan mag in huis en je absoluut geen afwas mag laten staan) tot te duur, maar gelukkig ook een aantal prima huizen.

Op woensdagochtend moest ik om half 6 opstaan. Ten eerste moest ik kamers wisselen in het hostel maar ik had ook om 8 uur een afspraak om een kamer te bezichtigen. 8 Uur ja, omdat de huisbaas dit voor z’n werk moest doen omdat hij ’s avonds terug naar Nieuw-Zeeland vloog. Hoewel dit echt belachelijk vroeg was, bleek het toch de moeite waard. Nog die zelfde avond smste ik hem dat ik de kamer wilde nemen en uiteindelijk kon ik op zaterdagochtend verhuizen. De laatse twee dagen heb ik nog besteed aan een bezoekje aan de Royal Botanical Gardens (echt schitterend, ondanks de droogte, zie foto’s), de Rod laver Arena (waar elk jaar de Australian Open gespeeld wordt) en lekker in de zon lezen op het dakterras. Het weer was in die eerste week echt heerlijk met een zonnetje af en toe wat wolken en een graadje of 30 in de zon.

Het is waarschijnlijk wel te begrijpen wat een opluchting ik voelde toen ik naar mn kamer kon verhuizen, naar mn gele huisje. Eindelijk een eigen kamer, bed, keuken, douche, de mogelijkheid om mn tas uit pakken en rustig de was te kunnen doen. En vooral het gevoel dat je een plek hebt die je thuis kan noemen en waar je altijd naar toe kan. Op die zaterdagochtend werd ik opgewacht door een vriendin van mn huisbaas omdat hij in Nieuw-Zeeland woont voor zn werk. Pat (oftewel Patricia) introduceerde zichzelf als de tweede moeder van mn huisbaas Rob en inspecteerde meteen hoe het huis er voor stond. Een meisje uit Sri Lanka, Sujani, woont al 2 jaar in het huis en tegelijk met mij kwam er een Canadees meisje wonen, Julia. We wonen nu dus met 3 meiden en er komt er misschien nog eentje bij. De tuin ligt er nogal droog bij vanwege het water tekort (en dat valt nog mee in Melbourne) en het huis is niet spectaculair ingericht maar wel gezellig. Mn kamer is ongeveer 16 vierkante meter (of misschien zelfs groter) en is volledig gemeubuleerd. Ik hoefde alleen wat beddegoed te kopen. Het is 10 minuten lopen naar uni, een halve minuut naar de bus, 5 minuten naar de tram en....we hebben onze eigen (uitgedroogde) palmboom! Aangzien ik geen laptop bij me heb is het erg voordelig dat de universiteit 24 uur per dag, 7 dagen per week computertoegang heeft.
Dat weekend ben ik nog uit geweest met de mensen van de universiteit naar het supergezellige Fitzroy en vooral Brunswick Street met allemaal goedkope winkeltjes, restaurants en pubs. Zo kwamen we vrijdag terecht in een bar waar op de bovenste verdieping een band ska-muziek stond te spelen. Zondagavond ben ik thuis gebleven om me voor de bereiden op onze introductie-trip naar het prachtige Lorne. En hoewel we maar 5 televisiezenders kunnen ontvangen, blijken alle in Nederland bekende shows op deze 5 zenders te ontvangen. Wie heeft er nou 100 verschillende zenders nodig met elke dag een goed film (gisteren Crouching Tiger, Hidden Dragon) of tv-serie (Simpsons, Ugly Betty, Grey’s Anatomy, McLeod’s Daughters, CSI, en Dalziel & Pascoe)? Bovendien is er altijd wel sport te zien in het sportgekke Melbourne (Australian Rules football oftewel Footy, Cricket (wist u dat Australie vanaf vandaag niet meer de nummer 1 positie op de wereldranglijst heeft omdat ze van Engeland en Nieuw-Zeeland hebben verloren en heel OZ daar om rouwt? En dat ik eindelijk de spelregels snap?), Soccer (gisteren was de grote finale en Melbourne Victory heeft met 6-0 gewonnen van Adelaide United, de stad explodeerde zowat J) of autoracen (en ik ga waarschijnlijk naar de Formule 1 Grand Prix in maart!). Ik heb nog geen dag verveeld hier dus. Bovendien is er om de haverklap een festival.
Zo ben ik op zaterdag 10 februari naar het St Kilda festival geweest. St Kilda is een suburb aan het strand die tot een paar jaar geleden overspoeld was met drugsgebruikers, maar is tegenwoordig behoorlijk opgeschoond en helemaal hip, de restaurantje schieten uit de grond en je voelt hier echt de laidback sfeer van de Ozzies. Het festival had 10 verschillende podia, een kermis en overal eetstandjes. De sfeer leek wel een beetje op Koninginnedag en het was dan ook hartstikke druk, maar supergezellig. ’S Avonds ben ik met mn huisgenootje Julia en wat Nederlandse meiden op Federation Square (in het hart van de stad) een hapje gaan eten en zitten kijken naar de ondergaande zon over de Yarra river. Genieten.

Tot zover mn eerste week. Morgen post ik het verslag van mn tweede week en mn introductiereisje naar Lorne (surfen!), the Great Ocean Road, the Twelve Apostels en mn introdctiedagen voordat ik aanstaande woensdag voor 4 dagen vertrek naar Tasmanie!

Cheers!

Renske

Op weg naar Melbourne

Het heeft even geduurd, maar ik heb nu toch echt de tijd en de mogelijkheid om jullie eens te vertellen over wat ik allemaal heb meegemaakt in de afgelopen 2 weken.

Op donderdag 1 februari kon ik dan toch eindelijk vertrekken naar Down Under. De laatste week was behoorlijk druk en chaotisch maar wel erg leuk. Eerst een weekend vol met afscheid nemen en de laatste paar dagen toch nog even de noodzakelijke dingetjes afronden. Ik had me goed voorbereid, maar tot op woensdagmiddernacht zat ik toch nog achter de computer om zeker te weten dat ik al mn papieren bij me had en dat ik voor papa al mn gegevens had achtergelaten voor het geval dat.

Met inpakken was ik uiteindelijk toch nog wat later begonnen dan gepland (5 uur ‘s middags) maar dat gaf geen problemen. Blijkbaar ben ik toch behoorlijk geoefend in het zo efficient vullen van mn koffer. (Terwijl ik dit type heb ik trouwens Nederlandse radio aanstaan en hoor ik nu prachtige nachtelijke carnavalsliederen en het toepasselijke ‘tis een kwestie van geluk’, erg leuk om weer wat Nederlandse muziek te horen). Afijn, woensdagavond had mama nog een afscheidsdinner gekookt (pompoensoep, gevulde koolrolletjes en zelfgemaakte vla met appel uit de oven toe), mam het was erg lekker! Zoals gezegd, had ik gepland om een beetje op tijd in bed te liggen aangezien we om 5 uur ‘s ochtends zouden vertrekken maar kwam hier niet veel van terecht. Desondanks en zoals verwacht was ik om kwart over 4 ‘s ochtends klaar wakker. Na een korte douche en nog de laatste spulletjes ingepakt te hebben, vertrokken we om 10 over 5 naar Schiphol.

We kwamen uiteindelijk probleemloos en ruim op tijd op Schiphol aan waarna ik naar de incheck-balie (hoe spel je dat? Ik ben mn groene/witte boekje vergeten) vertrok. Tegenwoordig is het de bedoeling dat je je daar met een apparaat zelf incheched waarne ze je aan de balie je instapkaart geven maar het apparaat herkende mn paspoort niet. Gelukkig gaf dit geen problemen en ik verwachtte dan ook snel klaar te zijn met inchecken, maar helaas…De printer van de boardingpassen deed het niet en dit gaf vrij veel vertraging. Na ruim een half uur gezucht, gesteun en gevloek van mn medepassagiers kwamen alle boardingpassen dan toch uit de printer rollen en legde de stewardess me uit hoe ik op Heathrow veilig en snel van het ene vliegtuig in het andere kon komen. Mijn uitzwaaiers (mama, Bert, papa, Bente, Anne, Elivera en Nina) en ik vertrokken toen maar naar de koffiebar om de rest van de tijd te doden. Geheel onverwacht hadden zij een lied voor me gemaakt op de tekst van `Tulpen uit Amsterdam’! Ik moet zeggen dat de tekst echt heel goed was (ik hoop m binnenkort nog te posten) en ze kregen dan ook applaus van de andere koffiedrinkers. Hulde voor de kostuums. Uiteindelijk was het hierna toch nog snel naar de douane en na de nodige tranen kon ik me mentaal gaan voorbereiden op de lange reis.

De vlucht naar Londen is de mooiste die ik ooit gehad heb. Gedurende de vlucht vlogen we met de zonsopgang mee en was de spectaculairste die ik ooit gezien heb. Eerst kon ik de rozige gloed van de wolken vanag onder bekijken en zodra we er bovenuit kwamen, was daar de zon. Daarnaast zat ik in mn eentje op de laatste rij en kon ik dus kiezen uit 3 stoelen. De landing was perfect en ik had totaal geen last van mn oren. Alleen het kleffe broodje ham dat we als ontbijt kregen was een beetje jammer, maar als je honger hebt smaakt alles. Overigens was ik verbaast dat Heathrow zo dicht bij de huizen ligt. Ik weet dat er veel geklaagd wordt door de mensen die dicht bij schiphol wonen maar bij deze huizen land je zowat in de achtertuin!

Op Heathrow heb ik erg gelachen met de andere passagiers omdat we bij de douane zelfs onze schoenen uit moesten doen en deze ook op de band zetten. Bovendien moesten we ook allemaal onze riem af doen met als gevolg dat er voor en na de douane een lange rij van uit- dan wel aankledende mensen stond. En natuurlijk hadden we ook allemaal ons befaamde plastic zakje dat weer in de tassen gepropt moest worden. Op Heathrow zelf heb ik vervolgens niet erg veel beleefd en me eigenlijk erg verveeld. Tim had me nog wat ponden gegeven zodat ik nog wat kon eten en drinken (en natuurlijk een boek gekocht), maar in de 4 uur die ik moest wachten vooral heen en weer gelopen in de terminal en gewacht tot mn gatenummer bekend zou worden. Toevallig had ik op het moment dat dit werd omgeroepen al ons vliegtuig gespot zodat ik er wat foto’s van kon nemen. Toen ik eenmaal wilde boarden waren er nog wat probleempjes omdat ik op Schiphol al ingechecked had voor de vlucht naar Melbourne, maar na even naar Amsterdam gebeld te hebben, was dat ook opgelost.

Ik zat in de Boeing 747-400 van Quantas in het middelste gedeelte ter hoogte van de vleugels aan het gangpad. Precies wat ik wilde! En we vertrokken ook nog eens op tijd. Ik kwam terecht naast een meisje uit Melbourne van mijn leeftijd dus we konden al een beetje kletsen over de stad. Ik had me erg verheugd over het mediasysteem en toen ik de informatie er over begon te lezen werd ik steeds enthousiaster (goede films!). Maar helaas, mijn systeem werkte niet goed waardoor ik wel wat films kon zien maar ze niet kon starten of stopzetten wanneer ik dat wilde en het waren steeds dezelfde films. Bovendien kon ik geen spelletjes spelen of muziek luisteren. Uiteindelijk heb ik alleen de films ’the Queen’ en ’the Illusionist’ kunnen zien. Maar verder moet ik zeggen dat Quantas erg goed voor haar passagiers zorgt, dat we voldoende te drinken kregen en het eten meestal ook niet al te slecht was en soms erg lekker. Helaas heb ik op de 14 uur durende vlucht van Londen naar Hong Kong maar 2 uurtjes kunnen slapen maar de adrenaline deed zn werk goed. Ik moet zeggen dat ik het erg grappig vond dat we vanaf Londen meteen weer over Nederland vlogen, dat geeft je toch het gevoel dat je voor niets naar Londen bent gekomen en dat ze toch net zo goed die tussenlanding wel even kunnen maken in Amsterdam J!

De vliegroute was als volgt: Londen, Nederland, Duitsland, Oostzee, Baltische staten, een enorm stuk Rusland, Kazachstan, Mongolie, China. Vooral van China heb ik behoorlijk wat kunnen zien en dat was prachtig. Erg verwarrend om op die vlucht eerst ontbijt te krijgen, dan lunch en vervolgens weer ontbijt! De landing op het vliegveld was niet zo’n nette landing, beetje ’bumpy’. Ik weet niet meer om wat voor tijd ik in Hong Kong was maar het moet ergens op vrijdagmorgen zijn geweest. Toen we uit het vliegtuig gehaald werden voor een schoonmaakbeurt (het vliegtuig, hè niet de passagiers, alhoewel dat misschien best fijn zou zijn geweest J) kregen we een mooie Quantas sticker opgeplakt (die ik na 5 minuten al kwijt was) en een overstapkaart in onze handen gedrukt. Vervolgens moesten we een rondje over het vliegtuig lopen waarbij we nauwelijks gechecked werden om vervolgens bij precies dezelfde gate te belanden. Bij de gate hebben we nog ruim een half uur gewacht totdat we weer konden boarden. Terwijl we in de rij stonden werd er af en toe iets in onverstaanbaars Engels omgeroepen, zo onvestaanbaar dat zelfs de Ozzies aan wie ik vroeg of ze me wilden uitleggen wat er omgeroepen werd, het me niet konden vertellen. Ondertussen liepen er stewardessen rond die bij willekeurige passagiers een rode streep op de boardingpass zetten. Ik snap nog steeds niet waarom. Hong Kong was overigens erg mistig waardoor ik helaas alleen een beetje de vage omtrekken van de omliggende Bergen kon zien. Ik had wel weer genoeg tijd om foto’s te nemen van het saaie vliegveld, maar hé, je moet wat.

Vanaf Hong Kong vertrokken we uiteindelijk ruim een half uur te laat, maar wel in een schoon vliegtuig en, heel fijn, een schone deken en kussentje zonder kwijl. Mn entertainment system deed het overigens weer niet, maar gelukkig kon ik nu wel slapen. Route: Hong Kong, Fillipijnen, Indonesie, Australie, Melbourne Tullamarine. Lunch en diner waren Aziatisch en erg lekker. Overigens was de gehele crew nu mannelijk! De piloot probeerde de vertraging nog goed te maken en uiteindelijk landen we, overigens weer net zo ‘bumpy’, 20 minuten te laat in Melbourne. Ik heb toen al een glimp van de stad op kunnen vangen terwijl de zon onder ging! Bij customs had ik geen problemen, ik mocht gewoon mn chocola, dropjes en koekjes (ik had op Schiphol nog stroopwafeltjes gekregen!) meenemen. De tassen lieten erg lang op zich wachten maar gelukkig was mn tas er, nog heel en zat alles er in. Op het vliegveld werd ik samen met een Deens meisje opgehaald door een chauffeur die was ingehuurd door Deakin University omdat de uni zelf te druk was om ons op te halen. Maar het was een hele aardige chauffeur en ik bleek met het Deense meisje, Ditte, samen op een kamer in het hostel te zitten. Uiteindelijk werden we bij the Greenhouse Backpacker gedropt. Dit hostel is behoorlijk groot, 6 verdiepingen, en erg geliefd bij backpackers omdat het midden in het centrum op een minuut lopen van Flinder’s Street Station zit. Uiteindelijk kwamen Ditte en ik om ongeveer 1 uur ‘s nachts in onze kamer terecht: een kleine kamer samen met een jongen uit Canada, een uit Sri Lanka en een studente uit Belgie, Mandy. Ik was toen behoorlijk uitgeput en ben meteen gaan slapen, helaas werd ik om half 6 al weer wakker, lang leve de Jetlag!

Aangezien dit bericht al behoorlijk lang is, zal ik de rest in een ander bericht posten. Tot snel!

Geluiden uit Ozzieland

Nou, dan toch maar een eerste berichtje. Op het moment zit ik nog steeds in mn hostel en heb ik maar een half uur internet per dag tot mijn beschikking. Foto's en verhalen moeten dus nog even wachten totdat ik op de campus kan internetten.

Ik zit hier inmiddels een week en de stad is fantastisch. Alleen maar aardige mensen, ontzettend veel goed en goedkope restaurantjes en tientallen verschillende nationaliteiten.

Ik wordt op het moment van de computer gegooid maar ik hoop vanmiddag weer wat te posten.