Grand Prix

Men neme een zonnige dag, 25 graden, oordopjes, zonnebrandcreme factor 30 +, 105.000 andere liefhebbers, veel ferrari rood, nog meer auto's en Melbourne = een super dag! Zondagochtend om 11 uur stonden we bij de ingang van Albert Park. Normaal een gewoon park met een super mooi meer midden in de stad. Eenmaal naar binnen bleek dat de Grand Prix niet gewoon een autorace is, maar een heel spektakel. Overal waren auto's, eetstandjes, bandjes en grote schermen te zien. Na een uur hadden we een mooi plekje gevonden, 20 meter vanaf de racetrack na de eerste bocht. We moesten toen nog 2 uur wachten op het begin van de race maar ik heb me geen moment verveeld. Allereerst werd er de celebrity challenge gehouden, een race met bekende Aussies en een Amerikaan, surfer Kelly Slater. Vervolgens hebben we nog de openingsceremonie gezien, een airshow, een F18 die een paar keer heel laag kwam overvliegen en een Quantas vliegtuig (reclame he). Om 10 voor 2 het opwarm rondje waarbij we de wagens en coureurs ook daadwerkelijk konden zien aangezien ze nog niet met 300 kilometer per uur langskwamen. Tijdens de eerste ronde hebben we de oordopjes nog even uitgelaten om te horen hoe hard het geluid nou was dat van de Formule 1 motoren afkwam: alsof je naast een vliegtuig staat! Dus de volgende 57 rondjes toch maar de oordopjes ingedaan. Vanaf het eerste moment was al duidelijk dat Kimi Raikkonen ging winnen, maar de crashes waren toch wel het spectaculairst. Toen Albers besloot zn wagen niet de bocht in te sturen maar recht door te gaan, ontkenden we toch maar even dat we Nederlanders waren ;). Na de race mochten we de baan op, maar aangezien idereen dat zo snel mogelijk wilde om de huldiging te kunnen zien, was er behoorlijk wat ellebogen werk nodig om ook daadwerkelijk de baan op te komen. Toen we uiteindelijk bij startfinish aankwamen zaten de coureurs al in de persconferentie, maar het was toch gaaf om de startfinish en het podium even te zien. Leuk ook om 's avonds nog even de beelden terug te zien.

Dolfijn!

Ben ik weer! En weer wat later dan beloofd, maar dat komt door een technisch probleempje waardoor ik niet bij mn foto's kan. Om deze post te illustreren heb ik wat foto's gejat van de weblog van Anne (bij deze, Anne, dank je wel).

Zaterdag vertrokken we met 5 Nederlandse meiden naar Sorento, ongeveer 3 uur rijden vanaf Melbourne. Daar aangekomen begon de dolfijnentrip. Nadat we onszelf in een wetsuit hadden gehezen, vertrokken we met de boot Port Phillip Bay in, op zoek naar de dolfijnen. Op zoek ja, want wild, niet-gevoerde dolfijnen komen niet vanzelf naar je toe. Met behulp van andere boten en de ferries die in de bay rondvaren, hadden we na een half uurtje een klein groepje gevonden. En dan moet je snel zijn. Dus bril op, snorkel in je mond en dan maar achter de boot hangen, aan een touw, met je hoofd in het water want voor je het weet heb je ze gemist. Maar als je ze dan ziet!

Van te voren was ons al verteld dat ze een meter of 3-4 lang zijn, maar als ze dan daadwerkelijk onder je door zwemmen, is dat toch even schrikken! En je mocht niet gillen, want dat zou je wegjagen. Maar na de eerste schrik is het vooral heel bijzonder. Op deze manier zijn we een uur of 4 op en in het water geweest en nog veel meer dolfijnen en zeehonden gezien.

De crew was super aardig, het weer werkte mee (zonnig en een graadje of 30), een super dag dus!

Eerste lessen

Goed, nadat ik uit Tasmanie terug kwam, heb ik eerst de was en boodschappen gedaan. Zondag kwamen mn oom en tante langs en namen me mee naar Phillip Island. Op Philip Island hebben zijn we vervolgens eerst naar een koala-reservaart gegaan en 's avonds de wereldberoemde penguinparade gezien. Heel bijzonder hoe je die kleine beestjes op het strand aan ziet spoelen en hoe ze eerst 3 keer terug de zee in gaan voordat ze over het strand durven te lopen. Nadat ze het strand gepasseerd hebben, kun je ze nog van heel dichtbij zien wanneer ze op zoek gaan naar hun nesten. Iedereen die naar Melbourne komt, moet dit toch gezien hebben. 'S avonds heb ik afscheid genomen van mn oom en tante die woensdag naar Hong Kong vertrokken zijn.

Maandag begonnen dan de eerste lessen. Ik volg hier 4 vakken: Wrtiting, Philosophy and the meaning of life, Australia Today en Australia New World Nation. Ik kan eigenlijk nog niet echt vertellen wat ik van de lessen of de vakken vind, behalve dat het allemaal goed te volgen is. Afgelopen week hebben we eigenlijk alleen maar introductie lessen gehad, maar ik heb al wel mn eerste 'huiswerk'. Het lijkt erop dat het studeren hier iets makkelijker is dan in Nederland, maar ik zal het wel merken in de komende weken. Mn leven hier begint dus iets te normaliseren en ik heb dit weekend dus ook besloten om maar even thuis te blijven en aan mn studie te beginnen. Volgend weekend ga ik met drie andere Nederlandse meiden naar Mornington Peninsula om daar te gaan zwemmen met dolfijnen!

Tasmania

Al voor dat ik naar Australie kwam, had ik samen met de andere Nederlandse meiden bedacht om naar Tasmanie te gaan. Toen we hier eenmaal waren bleek het lastig te zijn om met zn allen te gaan maar gelukkig had ik tegen die tijd al anderen ontmoet die ook wilden gaan.

In de week van maandag 19 februari hadden we O' week, oftewel Orientation week. Alle universiteiten hebben deze week om de nieuwe studenten de universiteit te leren kennen. Er wordt van alles georganiseerd, van gratis eten tot hele saaie welkomspraatjes tot comedynight. Op maandag ben ik nog wel begonnen met het programma maar al na 5 minuten bleek dat het vooral voor eerstejaarsstudenten was bedoeld en ik voelde niet echt de behoefte om nog eens uitgelegd te krijgen hoe ik moest studeren. Dinsdagavond ben ik nog wel naar de comedynight gegaan, maar dat ging voor mij en alle andere niet-engels sprekenden te snel. Ik was dan ook blij dat ik woensdag kon vertrekken naar Tasmanie. Dinsdagavond ben ik al bij Ditte (uit Denemarken) en Karolina (uit Zweden) blijven logeren omdat we de volgende ochtend om 6 uur op Southern Cross Station de shuttlebus naar het vliegveld moesten nemen. Op Melbourne Tullamarine airport hadden we afgesproken met ons vierde reisgenootje Mannuela (uit Duitsland). Om kwart over 8 vlogen we naar Launceston in het noorden van Tasmanie. Nadat we op het peipkleine vliegveld de auto opgehaald hadden, vertrokken we naar Wineglas Bay. Ik heb helaas niet kunnen rijden omdat het voor mensen onder de 25 en 21 een stuk duurder is om in een huurauto te kunnen rijden. Maar mijn andere 3 reisgenootjes zijn allemaal 25 jaar of ouder dus ik had genoeg chauffeurs.

Naar Wineglas Bay was het ongeveer 3 uur rijden en eenmaal daar moesten we ongeveer een half uur naar boven lopen om van het uitzicht te genieten. Al op de parkeerplaats kwamen we ons eerste fotomateriaal tegen, Wallabies! Het was die dag erg warm en de klim viel niet mee, maar het was het helemaal waard, wat een uitzicht! Allereerst zie je hier Karolina die ook een foto neemt van het uitzicht. Het was helaas een beetje een bewolkte dag maar de baai was prima te zien. En vervolgens nog het uitzicht aan de andere kant van de berg op de weg terug naar de parkeerplaats. Na Wineglas Bay (dat overigens zo heet vanwege zn vorm) zijn we ongeveer anderhalf uur naar het noorden gereden naar de Bay of Fires. Ook hier was het niet zulk mooi weer, maar het was nog steeds mooi om te zien. De baai dankt zijn naam aan de rode rotsen. Zie hier ook links Karolina en rechts Ditte. Na de Bay of Fires zijn we voor de nacht teruggereden naar Launceston. Toen we daar om 10 uur aankwamen, bleek de hele stad volgeboekt te zitten, maar gelukkig hebben we uiteindelijk nog twee hotel kamers kunnen vinden. De volgende ochtend vertrokken we om 7 uur richting the Walls of Jeruzalem. Toen we voor onze trip op het international office vertelden dat we naar Tasmanie gingen, kregen we van een van de medewerkers te tip om naar deze Walls te gaan en niet naar het toeristische Cradle Mountain. Op weg naar de Walls kwamen we nog 2 prachtige meren tegen. Om bij de Walls te komen, moet je eerst 3,5 uur lopen. Met genoeg water en eten in onze rugzakken zijn om 10 uur 's ochtends begonnen aan deze hike. En al snel bleek het een tocht voor gevorderden te zijn. ahet pad bleek vooral uit stenen en kleine rotsen te bestaan en het eerste uur hebben we alleen maar bergopwaarts gelopen, maar wederom met een prachtig uitzicht als einddoel. Daarna volgde nog 2 uur bossen, moerassen en kale vlaktes totdat we uiteindelijk bij de Walls waren. Bij de Walls zijn er toen gaan lunchen voordat we weer aan de terugtocht begonnen. Helaas heeft het bijna de hele terugtocht geonweerd en geregend waardoor ik op een dag doorweekt en een beetje verbrand ben geraakt. Bizar. Gedurende de hele toch van 7 uur zijn we maar 5 mensen tegengekomen en dat geeft een behoorlijk onwennig gevoel. Opvallend was dat er bijna geen vogels waren, maar we zijn wel een kangaroe en 2 slangen tegengekomen. Misschien was het laatste uur waarin we naar bendeden moesten nog wel het zwaarst, vooral voor je knieen en enkels. En we waren allemaal erg blij dat we weer bij de auto waren na 7 uur, maar het was het helemaal waard. Zie de foto's. Die avond hebben we in een hostel geslapen en de volgende ochtend vertrokken we om kwart over 7 naar Port Arthur, 5 uur rijden. Onderweg kwamen we alle mogelijke landschappen tegen: bergen, woestijn, groene heuvels, meren en bossen. Toen we uiteindelijk bij Port Arthur (Port Arthur is de oudste gevangenis van Australie en heel goed bewaard gebleven) aankwamen, besloten we dat het te laat was om nog naar binnen te gaan. Toen zijn we nog naar verschillende look-ous gegaan om te genieten van de mooie baaien. Helaas besloot mn camera toen dat de batterij leeg was, dus die foto's komen er ook nog aan. Op weg naar een van de look-outs kwamen we in een wolk terecht die niet meer wegging en bovenaangekomen konden we dus niet verder dan 5 meter voor ons kijken! Erg grappig en we besloten toen dat het genoeg was voor die dag en dat het tijd was om naar Hobart, de hoofdstad, te rijden. In Hobart hebben we toen ingechecked in het hostel en zijn we die avond uit eiten geweest.
De volgende dag hebben we eerst de auto ingeleverd en zijn toen naar Salamanca Market gegaan. Een kleine maar gezellige markt waar ze 'Dutch oliebollen' verkopen! Daar kwamen we ook de andere uitwisselingsstudenten tegen die naar Tasmanie waren gekomen. De rest van de dag hebben we rustig aangedaan, een beetje gewinkeld en op terrasjes gezeten. Uiteindelijk hebben we om half 4 een taxi naar het vliegveld genomen en vlogen we om kwart over 5 terug naar Melbourne. Om 8 uur kwam ik behoorlijk moe thuis.

Hier eindigt mn Tasmanie avontuur verlopig. Geen wonder dat de Australiers Tasmanie liefkozend Tassie noemen. Tasmanie heeft echt alles en dat op een eiland even groot als Ierland. Ook met mn reisgenootjes heb ik heel veel plezier gehad. Volgende week hoop ik de resterende foto's te kunnen posten. Ik zal in mn volgende post nog even kort vertellen wat ik afgelopen week gedaan heb.

X

The Great Ocean Road

Hallo,

Excuses voor de vertraging, maar ik heb eindelijk weer de rust kunnen vinden om achter de computer te kruipen. Ik heb dit keer besloten om aan de hand van de foto's te vertellen wat ik de afgelopen 2 weken heb gedaan.

Zie hier op de eerste foto het strand van Lorne. Lorne is een heel klein plaatsje aan de Great Ocean Road. Hier zijn we met alle uitwisselingsstudenten 2 nachten geweest als introductietrip. Dat zijn dus 5 touringcars vol. Op maandag 12 februari werden we ' s ochtend met de bus opgehaald om eerst te vertrekken naar Geelong waar een van de andere campussen van de uni ligt. Daar kregen we een welkomspraatje en een preek over alcohol die vooral gericht was tegen de 100 Amerikanen, en niet onterecht zo bleek later. Na de lunch vertrokken we naar Lorne en kwamen daar aan het eind van de middag aan. De eerste dag hebben we niet echt veel gedaan. We sliepen trouwens in een prachtig hotel en ' s avonds hadden we een barbecue. De volgende dag moesten we weer vroeg op voor de activiteiten. Ik begon met beachyoga en 's middags was het tijd voor surf lessen. Helaas heb ik daar op het moment geen foto's van maar ik hoop ze volgend weekend te kunnen posten. Het surfen was echt supergaaf. Stap 1 is het wetsuit aantrekken en in mijn geval was die al 'wet' en plakt daardoor meteen aan je vast. Daarna kregen we instructies op het strand: beetje peddelen in het zand en oefenen hoe je moest gaan staan. En daarna was het tijd voor het echte werk en dat valt nog niet mee. Stap 1 is op je board klimmen en stabiel blijven liggen maar dat heb je gelukkig snel door en dan komt een van de moeilijkste aspecten: een goede golf uitzoeken terwijl er 50 andere aspirantsurfers om je heen liggen. En dat zorgde nog wel eens voor botsingen! Dan stap 2: zodra je een goede golf hebt, moet je als een gek gaan peddelen om snelheid te maken en zodra de golf je pakt proberen op je knieen te gaan zitten en dan gaan staan. Dat staan was het grootste probleem maar het is me toch 2 keer gelukt. En het geeft zo'n kick als je daadwerkelijk surft! Een aspect was ik even vergeten: zodra je surft, ben je weer terug op het strand en kan je weer beginnen met terug peddelen. Surfen is ontzettend vermoeiend en ik heb nog 2 dagen spierpijn gehad, maar het was het helemaal waard! Ik ga zeker nog een keer surfen hier.
Deze vogels (wat zijn het eigenlijk, papegaaien?) liepen rond in Lorne zoals bij ons de merels rondlopen en zaten 's ochtends op de rand van ons balkon.
'S avonds hadden we een mexicaansbuffet, erg lekker en zat iedereen in de hotelkroeg die overigens om 1 uur dicht ging en dat was maar goed ook. De volgende ochtend moesten we vroeg uitchecken om op weg te gaan op de rest van de Great Ocean Road en the Twelve Apostels. Zie hier het uitzicht vanuit de bus. Van tevoren waren we al gewaarschuwd dat je nog wel eens wagenziek zou kunnen worden door alle bochten op de route. En normaal wordt ik nergens ziek van, maar ik begon het toch wel te voelen. Maar onze bus kwam ongeschonden uit de tocht. Helaas was dit bij een van de andere bussen niet zo... Nu moet ik jullie weer even teleurstellen want ik heb op het moment geen foto's van de Twelve Apostels (het zijn er nu nog 7 geloof ik). Mijn camera besloot op het moment dat we er waren dat de batterij leeg was. Gelukkig heeft Nicole nog wel foto's van en voor mij kunnen nemen, dus wederom: volgend weekend. Over the Twelve Apostels: ze zijn echt prachtig en indrukwekkend en helaas ben je er samen met alle andere toeristen. Ik kan ze niet echt beschrijven, dus de foto's moeten het laten zien. De rest van die dag zijn we naar huis gereden en 's avonds om 8 uur was ik weer thuis. De orientationtrip was echt supergezellig, ik heb veel nieuwe mensen leren kennen en the Great Ocean Road is een aanrader voor iedereen die naar Victoria komt.

Op donderdag moesten we weer naar uni komen voor het echte inschrijven van de vakken en het maken van de universiteitspas. En het was chaos. Zie hier wat foto's van de campus en de hal waar we ons moesten inschrijven. Uiteindelijk heeft het me ongeveer 3 uur gekost om alles rond te krijgen. Het was tijdens die dagen trouwens elke dag een graadje of 35 in de schaduw en daar wilde je dan ook niet uit komen.
Dat weekend ben ik nog naar de openluchtbioscoop in de stad geweest. Zoals je op foto's kan zien heb je daar een waanzinnig uitzicht. En film, Volver, is ook een aanrader. Allereerst een foto van het terras naast de bioscoop aan de Yarra-river. Daarna het uitzicht dat er hadden op de Yarra en het Central Business District (CBD). Daarna het uitzicht aan de andere kant met links onder het bioscoopscherm dat nog naar beneden was en rechts de tribune. Uiteindelijk op de laatste foto het bioscoopscherm gezien vanaf de tribune. Hier eindigt deze post. Ik ga meteen verder met de volgende over Tasmanie. Cheers!