Tasmania

Al voor dat ik naar Australie kwam, had ik samen met de andere Nederlandse meiden bedacht om naar Tasmanie te gaan. Toen we hier eenmaal waren bleek het lastig te zijn om met zn allen te gaan maar gelukkig had ik tegen die tijd al anderen ontmoet die ook wilden gaan.

In de week van maandag 19 februari hadden we O' week, oftewel Orientation week. Alle universiteiten hebben deze week om de nieuwe studenten de universiteit te leren kennen. Er wordt van alles georganiseerd, van gratis eten tot hele saaie welkomspraatjes tot comedynight. Op maandag ben ik nog wel begonnen met het programma maar al na 5 minuten bleek dat het vooral voor eerstejaarsstudenten was bedoeld en ik voelde niet echt de behoefte om nog eens uitgelegd te krijgen hoe ik moest studeren. Dinsdagavond ben ik nog wel naar de comedynight gegaan, maar dat ging voor mij en alle andere niet-engels sprekenden te snel. Ik was dan ook blij dat ik woensdag kon vertrekken naar Tasmanie. Dinsdagavond ben ik al bij Ditte (uit Denemarken) en Karolina (uit Zweden) blijven logeren omdat we de volgende ochtend om 6 uur op Southern Cross Station de shuttlebus naar het vliegveld moesten nemen. Op Melbourne Tullamarine airport hadden we afgesproken met ons vierde reisgenootje Mannuela (uit Duitsland). Om kwart over 8 vlogen we naar Launceston in het noorden van Tasmanie. Nadat we op het peipkleine vliegveld de auto opgehaald hadden, vertrokken we naar Wineglas Bay. Ik heb helaas niet kunnen rijden omdat het voor mensen onder de 25 en 21 een stuk duurder is om in een huurauto te kunnen rijden. Maar mijn andere 3 reisgenootjes zijn allemaal 25 jaar of ouder dus ik had genoeg chauffeurs.

Naar Wineglas Bay was het ongeveer 3 uur rijden en eenmaal daar moesten we ongeveer een half uur naar boven lopen om van het uitzicht te genieten. Al op de parkeerplaats kwamen we ons eerste fotomateriaal tegen, Wallabies! Het was die dag erg warm en de klim viel niet mee, maar het was het helemaal waard, wat een uitzicht! Allereerst zie je hier Karolina die ook een foto neemt van het uitzicht. Het was helaas een beetje een bewolkte dag maar de baai was prima te zien. En vervolgens nog het uitzicht aan de andere kant van de berg op de weg terug naar de parkeerplaats. Na Wineglas Bay (dat overigens zo heet vanwege zn vorm) zijn we ongeveer anderhalf uur naar het noorden gereden naar de Bay of Fires. Ook hier was het niet zulk mooi weer, maar het was nog steeds mooi om te zien. De baai dankt zijn naam aan de rode rotsen. Zie hier ook links Karolina en rechts Ditte. Na de Bay of Fires zijn we voor de nacht teruggereden naar Launceston. Toen we daar om 10 uur aankwamen, bleek de hele stad volgeboekt te zitten, maar gelukkig hebben we uiteindelijk nog twee hotel kamers kunnen vinden. De volgende ochtend vertrokken we om 7 uur richting the Walls of Jeruzalem. Toen we voor onze trip op het international office vertelden dat we naar Tasmanie gingen, kregen we van een van de medewerkers te tip om naar deze Walls te gaan en niet naar het toeristische Cradle Mountain. Op weg naar de Walls kwamen we nog 2 prachtige meren tegen. Om bij de Walls te komen, moet je eerst 3,5 uur lopen. Met genoeg water en eten in onze rugzakken zijn om 10 uur 's ochtends begonnen aan deze hike. En al snel bleek het een tocht voor gevorderden te zijn. ahet pad bleek vooral uit stenen en kleine rotsen te bestaan en het eerste uur hebben we alleen maar bergopwaarts gelopen, maar wederom met een prachtig uitzicht als einddoel. Daarna volgde nog 2 uur bossen, moerassen en kale vlaktes totdat we uiteindelijk bij de Walls waren. Bij de Walls zijn er toen gaan lunchen voordat we weer aan de terugtocht begonnen. Helaas heeft het bijna de hele terugtocht geonweerd en geregend waardoor ik op een dag doorweekt en een beetje verbrand ben geraakt. Bizar. Gedurende de hele toch van 7 uur zijn we maar 5 mensen tegengekomen en dat geeft een behoorlijk onwennig gevoel. Opvallend was dat er bijna geen vogels waren, maar we zijn wel een kangaroe en 2 slangen tegengekomen. Misschien was het laatste uur waarin we naar bendeden moesten nog wel het zwaarst, vooral voor je knieen en enkels. En we waren allemaal erg blij dat we weer bij de auto waren na 7 uur, maar het was het helemaal waard. Zie de foto's. Die avond hebben we in een hostel geslapen en de volgende ochtend vertrokken we om kwart over 7 naar Port Arthur, 5 uur rijden. Onderweg kwamen we alle mogelijke landschappen tegen: bergen, woestijn, groene heuvels, meren en bossen. Toen we uiteindelijk bij Port Arthur (Port Arthur is de oudste gevangenis van Australie en heel goed bewaard gebleven) aankwamen, besloten we dat het te laat was om nog naar binnen te gaan. Toen zijn we nog naar verschillende look-ous gegaan om te genieten van de mooie baaien. Helaas besloot mn camera toen dat de batterij leeg was, dus die foto's komen er ook nog aan. Op weg naar een van de look-outs kwamen we in een wolk terecht die niet meer wegging en bovenaangekomen konden we dus niet verder dan 5 meter voor ons kijken! Erg grappig en we besloten toen dat het genoeg was voor die dag en dat het tijd was om naar Hobart, de hoofdstad, te rijden. In Hobart hebben we toen ingechecked in het hostel en zijn we die avond uit eiten geweest.
De volgende dag hebben we eerst de auto ingeleverd en zijn toen naar Salamanca Market gegaan. Een kleine maar gezellige markt waar ze 'Dutch oliebollen' verkopen! Daar kwamen we ook de andere uitwisselingsstudenten tegen die naar Tasmanie waren gekomen. De rest van de dag hebben we rustig aangedaan, een beetje gewinkeld en op terrasjes gezeten. Uiteindelijk hebben we om half 4 een taxi naar het vliegveld genomen en vlogen we om kwart over 5 terug naar Melbourne. Om 8 uur kwam ik behoorlijk moe thuis.

Hier eindigt mn Tasmanie avontuur verlopig. Geen wonder dat de Australiers Tasmanie liefkozend Tassie noemen. Tasmanie heeft echt alles en dat op een eiland even groot als Ierland. Ook met mn reisgenootjes heb ik heel veel plezier gehad. Volgende week hoop ik de resterende foto's te kunnen posten. Ik zal in mn volgende post nog even kort vertellen wat ik afgelopen week gedaan heb.

X