Op weg naar Melbourne

Het heeft even geduurd, maar ik heb nu toch echt de tijd en de mogelijkheid om jullie eens te vertellen over wat ik allemaal heb meegemaakt in de afgelopen 2 weken.

Op donderdag 1 februari kon ik dan toch eindelijk vertrekken naar Down Under. De laatste week was behoorlijk druk en chaotisch maar wel erg leuk. Eerst een weekend vol met afscheid nemen en de laatste paar dagen toch nog even de noodzakelijke dingetjes afronden. Ik had me goed voorbereid, maar tot op woensdagmiddernacht zat ik toch nog achter de computer om zeker te weten dat ik al mn papieren bij me had en dat ik voor papa al mn gegevens had achtergelaten voor het geval dat.

Met inpakken was ik uiteindelijk toch nog wat later begonnen dan gepland (5 uur ‘s middags) maar dat gaf geen problemen. Blijkbaar ben ik toch behoorlijk geoefend in het zo efficient vullen van mn koffer. (Terwijl ik dit type heb ik trouwens Nederlandse radio aanstaan en hoor ik nu prachtige nachtelijke carnavalsliederen en het toepasselijke ‘tis een kwestie van geluk’, erg leuk om weer wat Nederlandse muziek te horen). Afijn, woensdagavond had mama nog een afscheidsdinner gekookt (pompoensoep, gevulde koolrolletjes en zelfgemaakte vla met appel uit de oven toe), mam het was erg lekker! Zoals gezegd, had ik gepland om een beetje op tijd in bed te liggen aangezien we om 5 uur ‘s ochtends zouden vertrekken maar kwam hier niet veel van terecht. Desondanks en zoals verwacht was ik om kwart over 4 ‘s ochtends klaar wakker. Na een korte douche en nog de laatste spulletjes ingepakt te hebben, vertrokken we om 10 over 5 naar Schiphol.

We kwamen uiteindelijk probleemloos en ruim op tijd op Schiphol aan waarna ik naar de incheck-balie (hoe spel je dat? Ik ben mn groene/witte boekje vergeten) vertrok. Tegenwoordig is het de bedoeling dat je je daar met een apparaat zelf incheched waarne ze je aan de balie je instapkaart geven maar het apparaat herkende mn paspoort niet. Gelukkig gaf dit geen problemen en ik verwachtte dan ook snel klaar te zijn met inchecken, maar helaas…De printer van de boardingpassen deed het niet en dit gaf vrij veel vertraging. Na ruim een half uur gezucht, gesteun en gevloek van mn medepassagiers kwamen alle boardingpassen dan toch uit de printer rollen en legde de stewardess me uit hoe ik op Heathrow veilig en snel van het ene vliegtuig in het andere kon komen. Mijn uitzwaaiers (mama, Bert, papa, Bente, Anne, Elivera en Nina) en ik vertrokken toen maar naar de koffiebar om de rest van de tijd te doden. Geheel onverwacht hadden zij een lied voor me gemaakt op de tekst van `Tulpen uit Amsterdam’! Ik moet zeggen dat de tekst echt heel goed was (ik hoop m binnenkort nog te posten) en ze kregen dan ook applaus van de andere koffiedrinkers. Hulde voor de kostuums. Uiteindelijk was het hierna toch nog snel naar de douane en na de nodige tranen kon ik me mentaal gaan voorbereiden op de lange reis.

De vlucht naar Londen is de mooiste die ik ooit gehad heb. Gedurende de vlucht vlogen we met de zonsopgang mee en was de spectaculairste die ik ooit gezien heb. Eerst kon ik de rozige gloed van de wolken vanag onder bekijken en zodra we er bovenuit kwamen, was daar de zon. Daarnaast zat ik in mn eentje op de laatste rij en kon ik dus kiezen uit 3 stoelen. De landing was perfect en ik had totaal geen last van mn oren. Alleen het kleffe broodje ham dat we als ontbijt kregen was een beetje jammer, maar als je honger hebt smaakt alles. Overigens was ik verbaast dat Heathrow zo dicht bij de huizen ligt. Ik weet dat er veel geklaagd wordt door de mensen die dicht bij schiphol wonen maar bij deze huizen land je zowat in de achtertuin!

Op Heathrow heb ik erg gelachen met de andere passagiers omdat we bij de douane zelfs onze schoenen uit moesten doen en deze ook op de band zetten. Bovendien moesten we ook allemaal onze riem af doen met als gevolg dat er voor en na de douane een lange rij van uit- dan wel aankledende mensen stond. En natuurlijk hadden we ook allemaal ons befaamde plastic zakje dat weer in de tassen gepropt moest worden. Op Heathrow zelf heb ik vervolgens niet erg veel beleefd en me eigenlijk erg verveeld. Tim had me nog wat ponden gegeven zodat ik nog wat kon eten en drinken (en natuurlijk een boek gekocht), maar in de 4 uur die ik moest wachten vooral heen en weer gelopen in de terminal en gewacht tot mn gatenummer bekend zou worden. Toevallig had ik op het moment dat dit werd omgeroepen al ons vliegtuig gespot zodat ik er wat foto’s van kon nemen. Toen ik eenmaal wilde boarden waren er nog wat probleempjes omdat ik op Schiphol al ingechecked had voor de vlucht naar Melbourne, maar na even naar Amsterdam gebeld te hebben, was dat ook opgelost.

Ik zat in de Boeing 747-400 van Quantas in het middelste gedeelte ter hoogte van de vleugels aan het gangpad. Precies wat ik wilde! En we vertrokken ook nog eens op tijd. Ik kwam terecht naast een meisje uit Melbourne van mijn leeftijd dus we konden al een beetje kletsen over de stad. Ik had me erg verheugd over het mediasysteem en toen ik de informatie er over begon te lezen werd ik steeds enthousiaster (goede films!). Maar helaas, mijn systeem werkte niet goed waardoor ik wel wat films kon zien maar ze niet kon starten of stopzetten wanneer ik dat wilde en het waren steeds dezelfde films. Bovendien kon ik geen spelletjes spelen of muziek luisteren. Uiteindelijk heb ik alleen de films ’the Queen’ en ’the Illusionist’ kunnen zien. Maar verder moet ik zeggen dat Quantas erg goed voor haar passagiers zorgt, dat we voldoende te drinken kregen en het eten meestal ook niet al te slecht was en soms erg lekker. Helaas heb ik op de 14 uur durende vlucht van Londen naar Hong Kong maar 2 uurtjes kunnen slapen maar de adrenaline deed zn werk goed. Ik moet zeggen dat ik het erg grappig vond dat we vanaf Londen meteen weer over Nederland vlogen, dat geeft je toch het gevoel dat je voor niets naar Londen bent gekomen en dat ze toch net zo goed die tussenlanding wel even kunnen maken in Amsterdam J!

De vliegroute was als volgt: Londen, Nederland, Duitsland, Oostzee, Baltische staten, een enorm stuk Rusland, Kazachstan, Mongolie, China. Vooral van China heb ik behoorlijk wat kunnen zien en dat was prachtig. Erg verwarrend om op die vlucht eerst ontbijt te krijgen, dan lunch en vervolgens weer ontbijt! De landing op het vliegveld was niet zo’n nette landing, beetje ’bumpy’. Ik weet niet meer om wat voor tijd ik in Hong Kong was maar het moet ergens op vrijdagmorgen zijn geweest. Toen we uit het vliegtuig gehaald werden voor een schoonmaakbeurt (het vliegtuig, hè niet de passagiers, alhoewel dat misschien best fijn zou zijn geweest J) kregen we een mooie Quantas sticker opgeplakt (die ik na 5 minuten al kwijt was) en een overstapkaart in onze handen gedrukt. Vervolgens moesten we een rondje over het vliegtuig lopen waarbij we nauwelijks gechecked werden om vervolgens bij precies dezelfde gate te belanden. Bij de gate hebben we nog ruim een half uur gewacht totdat we weer konden boarden. Terwijl we in de rij stonden werd er af en toe iets in onverstaanbaars Engels omgeroepen, zo onvestaanbaar dat zelfs de Ozzies aan wie ik vroeg of ze me wilden uitleggen wat er omgeroepen werd, het me niet konden vertellen. Ondertussen liepen er stewardessen rond die bij willekeurige passagiers een rode streep op de boardingpass zetten. Ik snap nog steeds niet waarom. Hong Kong was overigens erg mistig waardoor ik helaas alleen een beetje de vage omtrekken van de omliggende Bergen kon zien. Ik had wel weer genoeg tijd om foto’s te nemen van het saaie vliegveld, maar hé, je moet wat.

Vanaf Hong Kong vertrokken we uiteindelijk ruim een half uur te laat, maar wel in een schoon vliegtuig en, heel fijn, een schone deken en kussentje zonder kwijl. Mn entertainment system deed het overigens weer niet, maar gelukkig kon ik nu wel slapen. Route: Hong Kong, Fillipijnen, Indonesie, Australie, Melbourne Tullamarine. Lunch en diner waren Aziatisch en erg lekker. Overigens was de gehele crew nu mannelijk! De piloot probeerde de vertraging nog goed te maken en uiteindelijk landen we, overigens weer net zo ‘bumpy’, 20 minuten te laat in Melbourne. Ik heb toen al een glimp van de stad op kunnen vangen terwijl de zon onder ging! Bij customs had ik geen problemen, ik mocht gewoon mn chocola, dropjes en koekjes (ik had op Schiphol nog stroopwafeltjes gekregen!) meenemen. De tassen lieten erg lang op zich wachten maar gelukkig was mn tas er, nog heel en zat alles er in. Op het vliegveld werd ik samen met een Deens meisje opgehaald door een chauffeur die was ingehuurd door Deakin University omdat de uni zelf te druk was om ons op te halen. Maar het was een hele aardige chauffeur en ik bleek met het Deense meisje, Ditte, samen op een kamer in het hostel te zitten. Uiteindelijk werden we bij the Greenhouse Backpacker gedropt. Dit hostel is behoorlijk groot, 6 verdiepingen, en erg geliefd bij backpackers omdat het midden in het centrum op een minuut lopen van Flinder’s Street Station zit. Uiteindelijk kwamen Ditte en ik om ongeveer 1 uur ‘s nachts in onze kamer terecht: een kleine kamer samen met een jongen uit Canada, een uit Sri Lanka en een studente uit Belgie, Mandy. Ik was toen behoorlijk uitgeput en ben meteen gaan slapen, helaas werd ik om half 6 al weer wakker, lang leve de Jetlag!

Aangezien dit bericht al behoorlijk lang is, zal ik de rest in een ander bericht posten. Tot snel!