Dolfijn!

Ben ik weer! En weer wat later dan beloofd, maar dat komt door een technisch probleempje waardoor ik niet bij mn foto's kan. Om deze post te illustreren heb ik wat foto's gejat van de weblog van Anne (bij deze, Anne, dank je wel).

Zaterdag vertrokken we met 5 Nederlandse meiden naar Sorento, ongeveer 3 uur rijden vanaf Melbourne. Daar aangekomen begon de dolfijnentrip. Nadat we onszelf in een wetsuit hadden gehezen, vertrokken we met de boot Port Phillip Bay in, op zoek naar de dolfijnen. Op zoek ja, want wild, niet-gevoerde dolfijnen komen niet vanzelf naar je toe. Met behulp van andere boten en de ferries die in de bay rondvaren, hadden we na een half uurtje een klein groepje gevonden. En dan moet je snel zijn. Dus bril op, snorkel in je mond en dan maar achter de boot hangen, aan een touw, met je hoofd in het water want voor je het weet heb je ze gemist. Maar als je ze dan ziet!

Van te voren was ons al verteld dat ze een meter of 3-4 lang zijn, maar als ze dan daadwerkelijk onder je door zwemmen, is dat toch even schrikken! En je mocht niet gillen, want dat zou je wegjagen. Maar na de eerste schrik is het vooral heel bijzonder. Op deze manier zijn we een uur of 4 op en in het water geweest en nog veel meer dolfijnen en zeehonden gezien.

De crew was super aardig, het weer werkte mee (zonnig en een graadje of 30), een super dag dus!